Opis
Historia i pochodzenie
Melisa od wieków ceniona jest zarówno jako roślina lecznicza, jak i miododajna. Jej nazwa wywodzi się z języka greckiego – melissa oznacza „pszczołę”, a meli – „miód”, co nawiązuje do jej wyjątkowej atrakcyjności dla pszczół oraz delikatnego, cytrynowego aromatu.
W starożytnej Grecji melisa była poświęcona bogini Artemidzie – opiekunce przyrody, lasów, zwierząt i łowów. Wierzono, że jej właściwości uspokajające i wzmacniające koncentrację pomagały zachować spokój oraz skupienie. W średniowieczu melisa zyskała miano „eliksiru młodości” i była jednym z najcenniejszych ziół stosowanych w klasztornych ogrodach.
Właściwości i zastosowanie
Melisa jest ceniona za swoje wszechstronne działanie wspierające organizm. Tradycyjnie stosowana jest w celu:
- wspomagania wyciszenia i odprężenia organizmu,
- łagodzenia napięcia nerwowego oraz ułatwiania zasypiania,
- wspierania prawidłowej pracy układu trawiennego i łagodzenia dolegliwości żołądkowo-jelitowych,
- wspomagania organizmu w okresie przeziębień oraz ułatwiania oddychania w postaci naparów,
- wykazywania właściwości przeciwbakteryjnych, przeciwgrzybiczych i przeciwwirusowych, w tym wspierających pielęgnację skóry przy opryszczce,
- łagodzenia skutków ukąszeń owadów oraz wspierania gojenia drobnych uszkodzeń skóry,
- działania przeciwpotnego i wspomagania organizmu podczas podwyższonej temperatury ciała.
Sposób użycia
Melisa najczęściej spożywana jest w postaci aromatycznego naparu, który doskonale sprawdza się zarówno w ciągu dnia, jak i wieczorem, szczególnie w okresach wzmożonego stresu i napięcia.
Środki ostrożności
Nie zaleca się stosowania melisy przez osoby z niskim ciśnieniem tętniczym. W przypadku ciąży, karmienia piersią lub przyjmowania leków należy skonsultować stosowanie z lekarzem lub farmaceutą.
